Refleksje szaroburego kota

Dlaczego to jest takie urocze, d'awwww... a w sumie wiem, Pusheen w końcu! ♡ Potrzebuję podobnego pluszaka, co by mu robić tak artystyczne zdjęcia i dawać dumnie na tumblra, tak, do tego ograniczałoby się wtedy moje życie.

No cóóóż...

Ostatnio ktoś się pociął, pośrednio z mojej winy. Faktycznie może ze mnie taka ogromnie skurwiała suka, ale cóż, uroki Skorpiona, to mam niemalże w krwi. Kocham moją wiarę w horoskopy i opisy osobowości znaków, tak idealnie się do nich umiem dopasować. Och, jeszcze wierzę w karmę — a raczej ostatnimi czasy skutecznie się w nią bawię. Czuję się jak superbohater, gdy sama wymierzam ludziom sprawiedliwość...

Jak ktoś się śmieje z moich życiowych idei, mam ochotę mu przyjebać. Nawet nie licząc odległości kilku, kilkunastu czy ile to prowadzi do Bytomia kilometrów. Taki liść na odległość, nie jest wprawdzie tak bolesny jak normalny, jednak... no.

Zmieniam swoje życie, a że ktoś tego nie potrafi — smutne. Jednocześnie tak śmieszne, że niektórzy nie mają w sobie chęci, żeby choćby troszkę ociupinkę docenić to, że chcę im pomóc, choć w głębi duszy zastanawiam się, czy nie lepiej takie kreatury pozostawić na pastwę losu, która odpowiednio potraktuje delikwenta.
"Niech ginie!" ♡

Brak w życiu bytu idealnego

Raz, dwa, trzy, też mam dosyć siebie dziś. ♥ Leniwa szmata, jakaż to strata, to tylko cztery posty były. I tak nikt ich nie czyta, nie chciał, nie szukał. Nie wiem, po co dalej molestuję niepełnoletnią klawiaturę, by wysilić tu choć jedno słowo gratis, by smutno tu nie było.

Zmasakrowane prawe przedramię, ignorancja otoczenia, ładny gif na górze (szkoda, że tak nie kawaii nie będę chyba nigdy wyglądać), a w głowie wciąż najpiękniejsza piosenka mojego życia. Uzależniłam się od tego, bo jeśli wracam do swojej dzielni i przechodzę z przystanku na przystanek, byle dojechać ostatecznie do domu, tylko ona chodzi mi po głowie.

Teraz dom, stabilizujące się uczucie słabości, za kilka minut wytwór z języka polskiego. Wreszcie znalazłam piękny wiersz do interpretacji. Gówno Was to obchodzi, c'nie?

Nad sadzawką oprawną w modre rozmaryny

klęczałem, zapatrzony w moją twarz młodzieńczą,

by się w niej doszukać przyczyny,

czemu mnie nie kochają i za co mnie męczą?

("Narcyz", Maria Pawlikowska - Jasnorzewska)

Ach, ta prostota, pozornie prowadzi do sukcesu. Cztery wersy, niby nie trzeba dużo czytać, interpretować też nie za nadto... c'jednak, jeśli mi łatwiej jest opowiedzieć, co sądzę o tym wierszu miast pisać o tym kilka stron? 

Aż nie dowierzam, bo w tym momencie doszło do mnie... że pisanie tej pracy zaczyna mnie peszyć. Kiedy tak wcześniej kochałam to robić, psując światopoglądy późniejszych czytaczy... tak teraz, nic nie umiem z tym zrobić, nie wiem, jak liznąć temat. Jeżu drogi, co się dzieje z tym światem...! (」・ロ・)」

Och, przy okazji, Tikami vel Tiku. Nie każdy mnie w końcu zna, taka nijaka jestem. Pytania jakieś, moje kochane foki? ♥

Uprzedzając jedno: jestem lesbijką, nieumiejącą do końca umiejętnie gadać z kobietami. Czyli jak osiągnąć frajerstwo życiowe do końca, beka życia po prostu. To chyba wystarczający dowód, dlaczego nie chcę, by jakieś bóstwo czy inne byty idealne brały udział w moim życiu, skoro już wystarczająco śmiesznie mnie urządziły przy tworzeniu, a następnie porzuceniu jak dziecko.

Dziecko, które według Biblii jest potępione na wieki wieków, amen. Smuteczek, baranki boże nie będą mnie ratować w walce ze smokami czy innymi hipopotamami.

Jeśli jest ktoś wierzący... praszam, ale nie umiem się powstrzymać od ironicznego tonu w tej kwestii. Po prostu muszę, no!

Piętnaście lat sama, aha. Ale c'tam, samotność nie taka zła... szczególnie jak się widzi takie coś na dole i słyszy ciągle miłosne, tylko miłosne, piosenki. Nie jest zła, skądże znowu.